ซารี โซลเดน และแคธลีน นาโด เปิดโปงความจริงที่ระบบสุขภาพมองข้ามมานานหลายทศวรรษ: เกณฑ์วินิจฉัยสมาธิสั้นถูกเขียนจากเด็กผู้ชายที่ตีเพื่อนและนั่งนิ่งไม่ได้ ส่วนเด็กผู้หญิงที่เหม่อมองนอกหน้าต่างถูกปัดว่าชอบฝันกลางวัน งานวิจัยจากเวลส์พบว่าแฟ้มพฤติกรรมเดียวกันทุกประการถูกส่งต่อประเมินน้อยกว่าเมื่อชื่อเด็กเป็นชื่อหญิง ผลคือผู้หญิงได้รับการวินิจฉัยช้ากว่าโดยเฉลี่ยหนึ่งปีครึ่ง
สิ่งที่คุณจะเข้าใจ:
- ทำไมแบบประเมินจากครูวัดความเตะตา ไม่ใช่ความรุนแรง
- อัตราส่วนหญิงชายแคบลงอย่างไรเมื่ออายุวินิจฉัยเพิ่มขึ้น
- ชั้นวิตกกังวลและซึมเศร้าบดบังชั้นล่างได้อย่างไร
ร่วมชุมชนแห่งการเรียนรู้กว่า 37 ล้านคน เติมกิจวัตรประจำวันของคุณด้วยไอเดียที่ดีที่สุดในโลก
เริ่มเลย