ยีนไม่ใช่โชคชะตา

สตีเวน ฮีแมน และทีมวิจัยใช้เวลายี่สิบปีตามหา "ยีนซึมเศร้า" แต่เมื่อวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ในที่สุด ยีนตัวเต็งทุกตัวกลับไม่เกี่ยวข้องเลย สิ่งที่พบแทนคือจุดเล็กกว่าร้อยจุดที่รวมกันแล้วแข็งแรงแต่บอกอะไรเกี่ยวกับคนคนเดียวไม่ได้ ฝาแฝดไข่ใบเดียวกันที่มีดีเอ็นเอเหมือนกันทุกตัวอักษรกลับใช้ชีวิตต่างกัน เพราะเอพิเจเนติกส์เปิดปิดบทต่างกันโดยไม่เปลี่ยนตัวข้อความ ยีนจึงไม่ใช่รายการโชคชะตา แต่เป็นหนังสือที่ถูกอ่านต่างกันไปตามเงื่อนไข

สิ่งที่คุณจะได้เรียนรู้:

- ทำไมสัดส่วนการถ่ายทอดทางพันธุกรรมสูงไม่ได้หมายความว่าเปลี่ยนไม่ได้

- ผึ้งนางพญากับผึ้งงานต่างกันเพราะอาหาร ไม่ใช่ยีน

- การค้นหายี่สิบปีจบลงโดยไม่พบยีนซึมเศร้าได้อย่างไร