Dyslexie ziet er niet in elke taal hetzelfde uit.

Transparante spelling elimineert dyslexie niet, ze verbergt het. Dat is de centrale these die Maryanne Wolf in *Proust and the Squid* onderbouwt met onderzoek uit Japan, Italië en dertien Europese schriftsystemen. Bij 495 Japanse kinderen schommelde het percentage leesproblemen dertigvoudig tussen hiragana, katakana en kanji, terwijl de hersenen identiek werkten. Het klassieke beeld van gespiegelde letters blijkt een mythe: de werkelijke moeilijkheid zit in de koppeling van klank aan letter.

Je leert:

- Waarom tijd, niet fouten, het eerste signaal is

- Hoe 2,5 punt extra letterafstand leesprestaties verbetert

- Welke spier elk schriftsysteem het zwaarst belast