Wiens idee was de ruimte tussen woorden?

De spatie tussen woorden is geen vanzelfsprekendheid maar een middeleeuwse uitvinding. Klassiek Grieks en Latijn kenden scriptio continua: letters kop aan staart, zonder onderbreking. Moderne oogbewegingsstudies tonen dat het weghalen van spaties de leessnelheid met dertig tot vijftig procent verlaagt. In zevende-eeuwse Ierse en Engelse kloosters, waar monniken Latijn als vreemde taal lazen, ontstond de oplossing: eerst punten, daarna witruimte. Paul Saengers Space Between Words reconstrueert hoe die ene ontwerpbeslissing stil lezen niet uitvond, maar goedkoop maakte.

Je leert:

- Waarom de beroemde Ambrosius-passage geen bewijs is voor zeldzaam stil lezen

- Hoe het oog de spatie gebruikt als springdoel tussen fixaties

- Wat Bernard Knox in 1968 aantoonde over stil lezen in de vijfde eeuw v.Chr.