Waarom werkt altijd dezelfde persoon aan het groepsproject?

Max Ringelmann mat in de jaren 1880 hoe acht mensen samen niet meer kracht leverden dan zeven, maar zijn conclusie ging over coördinatie, niet over luiheid. Bijna een eeuw later bewees een Amerikaans schreeuwexperiment het echte mechanisme: geblinddoekte studenten die dáchten in een groep te zitten, hielden zich in zonder dat er iets te coördineren viel. Sociaal luieren is geen karakterfout maar een ontwerpprobleem, en dit boek ontleedt de vier mechanismen die het veroorzaken én de vier interventies die het stoppen.

Je leert:

- Waarom zichtbaarheid alleen meeliften niet stopt

- Hoe collegiale evaluatie pas werkt bij verplichte differentiatie

- De takenlijstregel: één naam per regel elimineert inspanningsverlies