Pismo zostało wynalezione nie dla poezji, lecz dla pokwitowań.

Silvia Ferrara obala mit, że pismo narodziło się z potrzeby opowiadania historii. Osiemdziesiąt pięć procent najstarszych tabliczek z dzielnicy świątynnej Uruk to rejestry jęczmienia, owiec i dni pracy, a pierwsze zapisane imię należy do księgowego Kushima. Gilgamesz pojawia się dopiero dwa tysiące lat później. Ta książka pokazuje, jak gliniane żetony przekształciły się w tabliczki, a zapis fonetyczny musiał czekać sześćset lat na swój moment.

Czego się dowiesz:

- Dlaczego miasto potrzebowało zewnętrznej pamięci przed literaturą

- Jak etykiety z kości słoniowej z Abydos potwierdzają tę samą funkcję

- Czemu alfabet liczył trzydzieści znaków, a pismo klinowe dziewięćset