Gün 2: Farkındalık Egzersizi

“Kaygıyı Anlamak, Bedenimizi Duyabilmek"

🌞 Hoş Geldin

İkinci güne hoş geldin.

Bazılarımız mizaç olarak daha hassas olabiliriz, anksiyeteye daha yatkın bir mizacımız da olabilir. Bu çok doğal.

Bunun ötesinde çocukluğumuzda öğrendiğimiz başa çıkma şekilleri de kaygımızı şekillendirir.

Belki ailemizin duygulara verdiği tepkiler, suskunluklar ya da kaygılı yaklaşımları bizde iz bıraktı.

Ve belki geçmişe gidip bunları değiştiremeyiz…

Ama şunu öğrenebiliriz:

💡 Kendi kendimizin ebeveyni olmayı.

Bu ne demek?

👶 Kendi Kendimizin Ebeveyni Olmak Ne Demek?

Bu kaygılandığımızda kendimize yargısız, şefkatli ve kapsayıcı bir tutumla yaklaşmak demek.

Nasıl ki sevgi dolu bir anne endişelenmiş çocuğuna nazikçe yaklaşırsa biz de içimizdeki kırılgan parçaya öyle davranacağız.

Kaygı, geleceğe dair belirsizliklerle meşguldür.

Bizi "ya şöyle olursa"ların içine çeker.

Aslında iyileşme geçmişte ya da gelecekte değil, şu anda başlar.

Bu yüzden bugün şu soruya odaklanıyoruz:

🔍 “Şu an ne oluyor?”